يعنى مىگذرم بر خانه‌هاى ليلى و اين ديوار و آن ديوار را مىبوسم . و محبّت « 1 » خانه‌ها در دل من جا نگرفته ، بلكه محبّت كسى كه در خانه ساكن بوده . پس در اين هنگام مشاهده و تجربه دلالت مىكنند به « 2 » اينكه محبّت تعدّى مىكند از ذات محبوب به چيزى كه تعلّق به آن داشته باشد « 3 » اگرچه دور باشد ، امّا اين خاصيّت فرط محبّت است و اصل محبّت در اين كافى نيست ، و تمامى كلام در اين در « 4 » باب محبّت گذشت . و بعد از اين بدان « 5 » كه « 6 » كسى كه محبّت در راه خدا داشته باشد بغض و عداوت در راه خدا نيز مىدارد از براى آنكه هرگاه محبّت به انسانى داشته باشى از براى آنكه مطيع خداست و محبوب « 7 » در نزد خدا ، پس اگر معصيت خدا كند ناچار است كه او را دشمن داشته باشى از براى آنكه عاصى خداست و مبغوض است در نزد وى . و اين هر دو لازم يكديگرند . و هريك از اينها در دل مدفون است و به افعال محبّان و مبغضان در نزديكى و دورى كردن و موافقت و مخالفت نمودن ظاهر مىشود . و هرگاه به فعل ظاهر شود « 8 » آن را دوستى و دشمنى مىنامند . و روايت شده كه خداى عزّ وجلّ وحى به پيغمبرى از پيغمبران نمود كه : امّا زهد ورزيدن تو در دنيا از براى تعجيل راحت است . و امّا پناه آوردن تو به من از براى آن است كه به سبب من عزيز باشى ، آيا « 9 » هرگز با دشمنِ من دشمنى كرده‌اى يا با دوست من دوستى نموده‌اى ؟

--> ( 1 ) . a s + آن . ( 2 ) . مىكنند به / a s مىكند بر . ( 3 ) . a - باشد . ( 4 ) . s - در . ( 5 ) . a s - بدان . ( 6 ) . a - كه . ( 7 ) . s a + است . ( 8 ) . شود / s شد . ( 9 ) . آيا / a s امّا .